Trasa górnicza w Wieliczce – czyli coś dla fanów przygody

Zaczęliśmy od razu z wysokiego „C”, a może raczej z niskiego, bo udaliśmy się głęboko pod ziemię po to, by poczuć się jak najprawdziwsi górnicy. Wszystko to za sprawą najnowszej atrakcji Wieliczki, czyli Trasy Górniczej. Zapewniam Was, że nie jest nudny spacerek. Tutaj musicie się trochę ubrudzić, trochę zmęczyć, a nawet trochę pobać. W końcu, tak jak górnicy przez setki lat, wybieracie się na wyprawę po podziemny skarb jakim była sól (kiedyś warta niemal tyle co złoto).

Już na samym wstępie otrzymaliśmy zestaw ślepra, czyli początkującego górnika: kask, lampę, kombinezon roboczy oraz mały zestaw ratunkowy, który w razie nagłego wypadku miał nam umożliwić ewakuację. Na szczęście pod swoje skrzydła wziął nas przesympatyczny i bardzo doświadczony Przodowy, który miał nas przeprowadzić przez labirynt kopalnianych korytarzy i wyrobisk. Przy okazji podzielił się z nami swoją ogromną wiedzą na temat pracy górnika i zadbał, aby każdy z nas zasmakował czym faktycznie jest ta profesja.

Czego możecie się spodziewać schodząc na Trasę Górniczą? Absolutnie wszystkiego :) Przyświecając sobie lampką zamontowaną na kasku przejdziecie ciemnymi korytarzami, w których jeszcze niedawno wydobywano sól. Dowiecie się bardzo dużo na temat tego jak na przestrzeni wieków zmieniała się praca górników oraz, co najważniejsze, sami będziecie mogli jej spróbować. Przygotujcie się na poszukiwanie skarbów, przepychanie wózków z urobkiem, mierzenie stężenia metanu, własnoręczne wydobywanie soli, a nawet.. wysadzanie korytarzy!

Ubierzcie się cieplej, zjedzcie porządne śniadanie, zabierzcie ze sobą wygodne buty, trochę kondycji, sporo dobrego humoru i już możecie wyruszać na podbój kopalni, aby zostać najprawdziwszymi śleparmi. A gdyby ktoś miał Wam nie uwierzyć dostaniecie certyfikat, potwierdzający Wasze zdolności. Mój dumnie wisi na ścianie :)

 

Restauracja i hotel Grand Sal – zdecydowanie coś dla ciała

Po takiej wyprawie koniecznie trzeba było zregenerować siły w jakimś pysznym miejscu, na szczęście tuż obok drugiego szybu Kopalni znajduje się takie. Mowa tu oczywiście o Hotelu Grand Sal i przyhotelowej restauracji o tej samej nazwie.

Hotel to chyba najlepsza lokalizacja w Wieliczce – bliżej Kopalni znajdziecie się już jedynie śpiąc w niej (a i to jest możliwe;)). Miejsce fantastycznie nadaje się do odpoczynku po przemierzaniu podziemnych korytarzy – pomoże Wam w tym przede wszystkim hotelowa Strefa Relaksu, w której znajdują się jacuzzi, sauny oraz gabinety masażu.  Grand Sal stanowi też świetną bazę wypadową do Krakowa, gdyż Wieliczka jest z nim świetnie skomunikowana.

Ale wracając do restauracji, bo ta interesowała nas najbardziej. Przywitało nas eleganckie wnętrze i uśmiechy przemiłej obsługi. Cudowna Pani kelnerka doradziła, poleciła i jeszcze wyczerpująco odpowiedziała na wszystkie moje pytania, a nawet podpowiedziała, które z potraw będą dobrze wyglądać na zdjęciu :) Humor jeszcze bardziej poprawił mi się, gdy spojrzałam na kartę – sensownie ułożone, nie przeładowane, a do tego pełne regionalnych smaków. Od razu widać, że kucharze mają dużą świadomość miejsca w którym się znajdują. Podstawą wielu potraw jest właśnie wielicka sól. Nie myliłam się przeczuwając, że będzie dobrze.

Na stole błyskawicznie pojawiło się wino, a w ślad za nim pyszny prezent od restauracji – domowej roboty pasztet drobiowo-wieprzowy. Mam nadzieję, że moja babcia się nie obrazi, ale smakował nawet lepiej niż ten jej roboty. A to wielki sukces.

Kilka chwil później na stole pojawiły się przystawki. Jako rybożerca nie mogłam odmówić sobie łososia marynowanego w wielickiej soli, który został podany z cienkimi jak papier tostami razowymi. Zupełnie się nie zawiodłam – był pyszny. Natomiast D. skusił się na bulion drobiowy podany z pierożkami grzybowymi i jarzynką. Miał on jeden niespotykany dodatek, jakim była limonka. To właśnie za jej sprawą bulion zyskał zupełnie nowe, zaskakujące oblicze. Zapamiętam i podczas najbliższego gotowania bulionu z pewnością poeksperymentuję:)

Teraz nadszedł czas na dania główne. Pierwszym z nich była kaczka pieczona z jabłkami, podana z rosti oraz przepyszną konfiturą cebulowo-żurawinową. Konfitura podbiła moje serce i jest kolejną rzeczą, którą z pewnością spróbuję odtworzyć. Gdybym mogła zażyczyłabym sobie jej słoiczek z dostawą do domu przez najbliższe kilka miesięcy. Z resztą to samo tyczyłoby się kaczki, gdyż jeszcze nigdzie w Polsce nie jadłam jej tak dobrze upieczonej. Była dokładnie taka jak być powinna – tłuszcz został całkowicie wytopiony, skórka była chrupiąca, a mięso delikatne i soczyste. Mogłabym się z nią bliżej zaprzyjaźnić.

Ale nie zapominajmy o drugim daniu głównym, jakie pojawiło się na naszym stole – była to pierś z kurczaka w szynce parmeńskiej, podana z kaszą jaglaną i kozim serem, a do tego zaserwowano jeszcze sporą ilość pysznego sosu holenderskiego. Kurczak był soczysty i dobrze doprawiony, a na widok kaszy ścisnęła mnie zazdrość, bo chyba nigdy nie uda mi się jej tak dobrze ugotować – idealnie sypka. A do tego jeszcze ten ser. Obłędnie dobre.

Już dzień przed tym jak wybraliśmy się do Wieliczki ciągle trajkotałam D. o tym, że musi spróbować popisowego deseru wielickich kucharzy – torciku Grand Sal. Próbowałam go jakiś czas temu i od tamtej pory śni mi się po nocach. To spełnienie wszystkich marzeń każdego wielbiciela czekolady. Ciężki, zwarty i nieprzyzwoicie wręcz czekoladowy, a przy tym, wbrew moim oczekiwaniom, wcale nie zasładzający. Do tego ciepły sos z wiśniami, który idealnie dopełnia deser. Uśmiecham się nawet pisząc o nim. Nie możecie być w Wieliczce i nie spróbować tego cuda.

Żeby nie dublować potraw, w kwestii deseru, zgodnie z radą pani kelnerki, zdecydowałam się na mrożony tort hiszpański. I znów strzał w dziesiątkę, bo cóż to był za tort! Bezy, owoce i jeszcze zmrożony krem. Idealny deser na lato, a jednocześnie świetne podsumowanie tego cudownego posiłku.

 

Trasa turystyczna – pozycja obowiązkowa dla każdego

 

I tak z brzuchami wypełnionymi pysznym jedzeniem wybraliśmy się na zwiedzanie Trasy Turystycznej wielickiej kopalni, czyli tej, którą z pewnością większość z Was całkiem dobrze kojarzy. Taki podziemny spacer to chyba najlepsza rzecz jaka może przytrafić się po takim posiłku. Nie wspominając już o tym, że D.-alergik, dzięki mikroklimatowi Kopalni, znów mógł zacząć oddychać pełną piersią.

W tym miejscu należą się ogromne podziękowania i ukłony dla Pani Magdy – naszej uroczej przewodniczki, która tego popołudnia razem z nami wędrowała podziemiach. Odświeżyła nam wiedzę na temat historii Kopalni oraz sprzedała całą masę ciekawostek na jej temat. Oczywiście ich Wam nie opowiem – musice sami odnaleźć Panią Magdę i wydobyć z niej te informacje :)

Swoją drogą trafiliśmy na idealną porę na zwiedzanie. Późnym popołudniem ruch turystyczny zdecydowanie maleje, a my mogliśmy przemierzać niemal puste korytarze. Niesamowite uczucie, bo chyba nigdzie indziej nie znajdziecie takiej ciszy i takiego spokoju – zwłaszcza w moich dwóch ulubionych komorach, w których znajdują się słone jeziora. Historie o świętej Kindze, górnikach i niemieckich żołnierzach nabierają wtedy zupełnie innego smaku. Bardzo łatwo można zapomnieć tutaj o całym zgiełku jaki spotkamy na powierzchni. A jeśli Wam się poszczęści spotkacie Skarbnika, a ten z pewnością zadba o to, żebyście wizytę w Wieliczce zapamiętali na całe życie :)

——————-

Wpis powstał przy współpracy z Kopalnią Soli w Wieliczce oraz hotelem Grand Sal. Pobyt w hotelu Grand Sal, bilety na Trasę Turystyczną i Górniczą oraz umieszczenie dania w jesiennym menu restauracji Grand Sal, są nagrodami w najnowszym konkursie organizowanym na blogu. Więcej informacji na ten temat znajdziecie tutaj.

Nasz grafik zwiedzania był bardzo napięty, aczkolwiek program jaki zaplanowaliśmy sobie na sobotę był bardzo zwięzły i ograniczał się tylko do jednego punku – MAAEMO. Wiele godzin kulinarnego doświadczenia (bo tak to trzeba określić, przecież nie po prostu posiłkiem!) po którym, według zapewnień Asi, nie będziemy mieli już sił na cokolwiek innego.

Szczerze mówiąc nie wiedziałam czego się spodziewać. Wiedziałam, że będzie dobrze, w końcu Maaemo tuż po wystartowaniu otrzymało dwie gwiazdki Michelina, co było swego rodzaju ewenementem, gdyż jak pewnie wiecie zazwyczaj kolekcjonuje się je bardzo mozolnie i to przez długie lata. Co więcej, według rankingu najlepszych restauracji świata Maaemo to najlepsza restauracja w Norwegii, zajmująca także wysokie miejsce w najlepszej światowej setce.

Wiedziałam, że na talerzu mogę zobaczyć wszystko, ale postanowiłam sobie, że żadne wcześniejsze uprzedzenia nie powstrzymają mnie przed spróbowaniem wszystkiego co zostanie przede mną postawione. I tak też faktycznie było, chociaż kilka razy, po usłyszeniu co mi zaserwowano, chwilkę zastanawiałam się biorąc kęs do ust, ale ani razu nie żałowałam, że to zrobiłam.

W tym przydługim wstępie muszę jeszcze posypać głowę popiołem. Zawsze trochę podśmiewałam się z malutkich porcji serwowanych we wszystkich restauracji będących naprawdę „ą, ę”. Ale w jakim wielkim błędzie byłam. Po 25 porcjach, zakropionych 20 kieliszkami najróżniejszych alkoholi jesteś kulinarnie rozłożony na łopatki. Mniej więcej w połowie tracisz rachubę i wpadasz w gastro-amok, a na finiszu prawie tracisz przytomność z radości, chociaż po cichu modlisz się żeby to nie był jeszcze koniec :) Tak właśnie było w moim przypadku. Maaemo to doświadczenie, które pokazuje, że sezonowość, lokalne produkty i ich świeżość to zupełnie coś innego niż do tej pory myśleliście. Z resztą nie zamęczam Was już opisami. Sami zobaczcie.

1. Zaczęliśmy niepozornie. Każde z nas otrzymało nazwijmy to makaronik. Biała część to zamrożony (oczywiście azotem, bo jakby inaczej;)) ser z miejscowości położonej 60 km od Oslo, a pomarańczowa warstwa to kawior. Całość naprawdę eksplodowała w ustach.

2. Trzy zielone pręciki wprawiły nas w lekką konsternację, ale szybko wytłumaczono nam, że to konserwowana salsefia (u nas bardziej znana jako skorzonera albo wężymórd) ze sproszkowanym jałowcem. Powiem szczerze, że gdyby ktoś dał mi całą paczkę takich niby żelek mogłabym je podgryzać cały dzień :)

3. Kolejną przystawką były miniaturowe kanapeczki. Tym razem za chleb posłużyła niewiarygodnie chrupiąca, delikatna i aromatyczna skórka z kurczaka. W środku znalazła się pasta z wędzonej makreli i emulsja ziołowa

4. „Pierwszy czosnek zebrany w tym roku” – to jeden z tych momentów, kiedy myślałam, że się przesłyszałam. Ale nikt mnie nie okłamał. Do tego coś w rodzaju bardzo puszystego i lekko kwaśnego dipu

5. Po czosnku na stół wjechały buraczki wypełnione emulsją z tarniny

6. A oto pierś z kaczki dojrzewająca m.in. w soli przez 4 miesiące

7. Na kaczce skończyliśmy przystawki. Wszystko co widzieliście powyżej to były porcje dla 3 osób. Od tej pory każdy z nas miał już swój talerz ;) Na tym znalazła się delikatna owsianka z bardzo kwaśną śmietaną i.. suszonym sercem renifera (to właśnie je widzicie na wierzchu). Trochę zadrżało mi serce tym razem, ale smakowało cudownie i bez porównania z jakimkolwiek innym mięsem jakie do tej pory jadłam.

8. Jak nam powiedziano jest to danie klasyczne dla Maaemo, które w menu jest niezmiennie od dnia otwarcia. To delikatna emulsja z norweskich ostryg z sosem koperkowo-małżowym. Kilka struktur, kilka smaków. Coś wspaniałego, a wszystko podane w naczyniu, które pod spodem miało muszle ostryg, które jedliśmy. Tak żebyśmy byli jeszcze bliżej tego co jemy :)

9. A tutaj mamy przed sobą 200 letnie małże  w sosie „z tego co zaoferowała plaża”. Dopytaliśmy kucharza, bo po raz kolejny myśleliśmy, że się przesłyszeliśmy. Faktycznie te małże mają około 200 lat. Żyją na głębokości ok. 800 metrów i to pod ogromną warstwą piachu i mułu, co czyni je bezpieczne przed drapieżnikami, w tym takimi jak człowiek.

10. Wszystkie dania z wykorzystaniem ciekłego azotu zapadają w pamięć, bo to spektakl. To zapadło jeszcze bardziej ze względu na zniewalający smak. Langustynka gotowana w świerkowym maśle glazurowane rzepakiem naprawdę wyglądało jakby zabłądziła w jakimś zamglonym lesie :) Przy okazji w tle możecie zobaczyć ułamek  restauracyjnej „piwniczki” z winami.

11. Przegrzebki grillowane w swoich muszlach z sokiem selerowym podane z gotowanym jabłkiem i selerem, najpierw zachwyciły oczy, a potem podniebienie. Miałam już okazję jeść przegrzebki, ale żadne nie mogą równać się z tymi, które dosłownie rozpływały się w ustach. A niedoceniany u nas seler wypadł tutaj fantastycznie

12. Po przegrzebkach na stół wjechało jeszcze ciepłe pełnoziarniste pieczywo, podane z własnej produkcji  masłem, które było na granicy pianki. Do tego zaserwowano nam tak pyszne piwo i  tak nieporównywalne z tym co do tej pory znałam pod ta nazwą, że do dziś wspominając je mam prawie łzy w oczach.

13. A tutaj kolejny przejaw tradycyjnej, domowej kuchni norweskiej. Chociaż oczywiście w Maaemowskim wydaniu. Gryczana owsianka z jarzębiną i norweskim serem.

14. W tym momencie moje ściągi mnie zawiodły i niestety dokładnie nie pamiętam jaką rybę mam przed sobą. Jedno jest pewne była pyszna. Podana z listkami pelargonii i niezwykłym cytrusowym sosem.

15. Pojawił się również koszmar z dzieciństwa – kożuch z mleka. Tym razem przykrywał on mikroskopijne ziemniaczki, a na nim mieliśmy kawior z taszy, czosnek niedźwiedzi i młodziutki chrzan. Wiecie co? Strach ma wielkie oczy :)

16. To danie pokazuje w jaki sposób w Maaemo podchodzi się do jedzenia. Poniżej widzicie smażone ozorki cielęce (to brązowe. Podobno jest to najcięższa praca w Maaemo, bo wymaga by ugotowane ozorki rozrywać pensetą na pojedyncze włókna). Ozorki pojawiły się w akompaniamencie majonezu zrobionego z pierwszych jajek jakie kiedykolwiek zniosła kura (nie, to nie żart). Natomiast to żółte, to nie ser, a starte żółtko, które osuszano solą. Sami wiecie.

17. Przypalane cebulki z jajkiem przepiórczym gotowanym w szpiku, a do tego coś w rodzaju tapioki

18. Absolutnym hitem była grillowana pierś z kaczki, którą widzicie poniżej. Nie sądziłam, że kaczka może być tak delikatna. A do tego niesamowity aromat grilla, tak intensywny, że można pomyśleć, że jesteście przy ognisku. Powalało na łopatki. A do tego sos z kaczych nóżek i soku z brzozy, jagody, krawanik i koniczynki z pobliskiego lasu.

19. Po daniach głównych, a przed deserem (deserami) w Norwegii jada się sery. Nie zabrakło ich także w Maaemo. Podano nam zamrożone, malutkie kuleczki z sera pleśniowego z pobliskiej farmy. Takie małe granaty eksplodujące w ustach. A do tego emulsja grzybowa.

20. Desery kochają wszyscy. W tym wypadku podano nam aż trzy, z których każdy można nazwać spektakularnym. Pierwszym był sorbet z kory czarnej porzeczki, przykryty szkiełkiem z soku porzeczkowego. Nie wiem jakim cudem można przygotować sorbet z kory, ale było pyszne.

21. A to wariacja na temat mleka i miodu. W kuleczce znalazł się płynny wafel z toffi (pięknie pękała, po lekkim stuknięciu widelcem) mamy też miodowe lody, zmrożone w ciekłym azocie i uwaga! Chrupkie mleko. Mleczne wafle to coś naprawdę niespotykanego.

22. W ostatnim deserze główną rolę odgrywało masło. Maślane lody spoczywały na kruszonce z orzechów laskowych, a do tego już na stole polewano je maślaną melasą. Obłędnie smaczne.

23. Kiedy byliśmy już ledwo żywi po trzech deserach sądziliśmy, że dotarliśmy do końca. Nic bardziej mylnego. Przed nami były jeszcze trzy danka na pożegnanie. Pierwsze wjechały miękkie lody z suszonym brązowym serem

24. Następne były tradycyjne norweskie ciasteczka

25. Klamrą spinającą cały posiłek były makaroniki, które już raz widzieliście na samym początku. Ten sam zamrożony ser, ale z inną zawartością. Tym razem pomarańczowym nadzieniem była słodka galaretka z szakłaka.