Trasa górnicza w Wieliczce – czyli coś dla fanów przygody

Zaczęliśmy od razu z wysokiego „C”, a może raczej z niskiego, bo udaliśmy się głęboko pod ziemię po to, by poczuć się jak najprawdziwsi górnicy. Wszystko to za sprawą najnowszej atrakcji Wieliczki, czyli Trasy Górniczej. Zapewniam Was, że nie jest nudny spacerek. Tutaj musicie się trochę ubrudzić, trochę zmęczyć, a nawet trochę pobać. W końcu, tak jak górnicy przez setki lat, wybieracie się na wyprawę po podziemny skarb jakim była sól (kiedyś warta niemal tyle co złoto).

Już na samym wstępie otrzymaliśmy zestaw ślepra, czyli początkującego górnika: kask, lampę, kombinezon roboczy oraz mały zestaw ratunkowy, który w razie nagłego wypadku miał nam umożliwić ewakuację. Na szczęście pod swoje skrzydła wziął nas przesympatyczny i bardzo doświadczony Przodowy, który miał nas przeprowadzić przez labirynt kopalnianych korytarzy i wyrobisk. Przy okazji podzielił się z nami swoją ogromną wiedzą na temat pracy górnika i zadbał, aby każdy z nas zasmakował czym faktycznie jest ta profesja.

Czego możecie się spodziewać schodząc na Trasę Górniczą? Absolutnie wszystkiego :) Przyświecając sobie lampką zamontowaną na kasku przejdziecie ciemnymi korytarzami, w których jeszcze niedawno wydobywano sól. Dowiecie się bardzo dużo na temat tego jak na przestrzeni wieków zmieniała się praca górników oraz, co najważniejsze, sami będziecie mogli jej spróbować. Przygotujcie się na poszukiwanie skarbów, przepychanie wózków z urobkiem, mierzenie stężenia metanu, własnoręczne wydobywanie soli, a nawet.. wysadzanie korytarzy!

Ubierzcie się cieplej, zjedzcie porządne śniadanie, zabierzcie ze sobą wygodne buty, trochę kondycji, sporo dobrego humoru i już możecie wyruszać na podbój kopalni, aby zostać najprawdziwszymi śleparmi. A gdyby ktoś miał Wam nie uwierzyć dostaniecie certyfikat, potwierdzający Wasze zdolności. Mój dumnie wisi na ścianie :)

 

Restauracja i hotel Grand Sal – zdecydowanie coś dla ciała

Po takiej wyprawie koniecznie trzeba było zregenerować siły w jakimś pysznym miejscu, na szczęście tuż obok drugiego szybu Kopalni znajduje się takie. Mowa tu oczywiście o Hotelu Grand Sal i przyhotelowej restauracji o tej samej nazwie.

Hotel to chyba najlepsza lokalizacja w Wieliczce – bliżej Kopalni znajdziecie się już jedynie śpiąc w niej (a i to jest możliwe;)). Miejsce fantastycznie nadaje się do odpoczynku po przemierzaniu podziemnych korytarzy – pomoże Wam w tym przede wszystkim hotelowa Strefa Relaksu, w której znajdują się jacuzzi, sauny oraz gabinety masażu.  Grand Sal stanowi też świetną bazę wypadową do Krakowa, gdyż Wieliczka jest z nim świetnie skomunikowana.

Ale wracając do restauracji, bo ta interesowała nas najbardziej. Przywitało nas eleganckie wnętrze i uśmiechy przemiłej obsługi. Cudowna Pani kelnerka doradziła, poleciła i jeszcze wyczerpująco odpowiedziała na wszystkie moje pytania, a nawet podpowiedziała, które z potraw będą dobrze wyglądać na zdjęciu :) Humor jeszcze bardziej poprawił mi się, gdy spojrzałam na kartę – sensownie ułożone, nie przeładowane, a do tego pełne regionalnych smaków. Od razu widać, że kucharze mają dużą świadomość miejsca w którym się znajdują. Podstawą wielu potraw jest właśnie wielicka sól. Nie myliłam się przeczuwając, że będzie dobrze.

Na stole błyskawicznie pojawiło się wino, a w ślad za nim pyszny prezent od restauracji – domowej roboty pasztet drobiowo-wieprzowy. Mam nadzieję, że moja babcia się nie obrazi, ale smakował nawet lepiej niż ten jej roboty. A to wielki sukces.

Kilka chwil później na stole pojawiły się przystawki. Jako rybożerca nie mogłam odmówić sobie łososia marynowanego w wielickiej soli, który został podany z cienkimi jak papier tostami razowymi. Zupełnie się nie zawiodłam – był pyszny. Natomiast D. skusił się na bulion drobiowy podany z pierożkami grzybowymi i jarzynką. Miał on jeden niespotykany dodatek, jakim była limonka. To właśnie za jej sprawą bulion zyskał zupełnie nowe, zaskakujące oblicze. Zapamiętam i podczas najbliższego gotowania bulionu z pewnością poeksperymentuję:)

Teraz nadszedł czas na dania główne. Pierwszym z nich była kaczka pieczona z jabłkami, podana z rosti oraz przepyszną konfiturą cebulowo-żurawinową. Konfitura podbiła moje serce i jest kolejną rzeczą, którą z pewnością spróbuję odtworzyć. Gdybym mogła zażyczyłabym sobie jej słoiczek z dostawą do domu przez najbliższe kilka miesięcy. Z resztą to samo tyczyłoby się kaczki, gdyż jeszcze nigdzie w Polsce nie jadłam jej tak dobrze upieczonej. Była dokładnie taka jak być powinna – tłuszcz został całkowicie wytopiony, skórka była chrupiąca, a mięso delikatne i soczyste. Mogłabym się z nią bliżej zaprzyjaźnić.

Ale nie zapominajmy o drugim daniu głównym, jakie pojawiło się na naszym stole – była to pierś z kurczaka w szynce parmeńskiej, podana z kaszą jaglaną i kozim serem, a do tego zaserwowano jeszcze sporą ilość pysznego sosu holenderskiego. Kurczak był soczysty i dobrze doprawiony, a na widok kaszy ścisnęła mnie zazdrość, bo chyba nigdy nie uda mi się jej tak dobrze ugotować – idealnie sypka. A do tego jeszcze ten ser. Obłędnie dobre.

Już dzień przed tym jak wybraliśmy się do Wieliczki ciągle trajkotałam D. o tym, że musi spróbować popisowego deseru wielickich kucharzy – torciku Grand Sal. Próbowałam go jakiś czas temu i od tamtej pory śni mi się po nocach. To spełnienie wszystkich marzeń każdego wielbiciela czekolady. Ciężki, zwarty i nieprzyzwoicie wręcz czekoladowy, a przy tym, wbrew moim oczekiwaniom, wcale nie zasładzający. Do tego ciepły sos z wiśniami, który idealnie dopełnia deser. Uśmiecham się nawet pisząc o nim. Nie możecie być w Wieliczce i nie spróbować tego cuda.

Żeby nie dublować potraw, w kwestii deseru, zgodnie z radą pani kelnerki, zdecydowałam się na mrożony tort hiszpański. I znów strzał w dziesiątkę, bo cóż to był za tort! Bezy, owoce i jeszcze zmrożony krem. Idealny deser na lato, a jednocześnie świetne podsumowanie tego cudownego posiłku.

 

Trasa turystyczna – pozycja obowiązkowa dla każdego

 

I tak z brzuchami wypełnionymi pysznym jedzeniem wybraliśmy się na zwiedzanie Trasy Turystycznej wielickiej kopalni, czyli tej, którą z pewnością większość z Was całkiem dobrze kojarzy. Taki podziemny spacer to chyba najlepsza rzecz jaka może przytrafić się po takim posiłku. Nie wspominając już o tym, że D.-alergik, dzięki mikroklimatowi Kopalni, znów mógł zacząć oddychać pełną piersią.

W tym miejscu należą się ogromne podziękowania i ukłony dla Pani Magdy – naszej uroczej przewodniczki, która tego popołudnia razem z nami wędrowała podziemiach. Odświeżyła nam wiedzę na temat historii Kopalni oraz sprzedała całą masę ciekawostek na jej temat. Oczywiście ich Wam nie opowiem – musice sami odnaleźć Panią Magdę i wydobyć z niej te informacje :)

Swoją drogą trafiliśmy na idealną porę na zwiedzanie. Późnym popołudniem ruch turystyczny zdecydowanie maleje, a my mogliśmy przemierzać niemal puste korytarze. Niesamowite uczucie, bo chyba nigdzie indziej nie znajdziecie takiej ciszy i takiego spokoju – zwłaszcza w moich dwóch ulubionych komorach, w których znajdują się słone jeziora. Historie o świętej Kindze, górnikach i niemieckich żołnierzach nabierają wtedy zupełnie innego smaku. Bardzo łatwo można zapomnieć tutaj o całym zgiełku jaki spotkamy na powierzchni. A jeśli Wam się poszczęści spotkacie Skarbnika, a ten z pewnością zadba o to, żebyście wizytę w Wieliczce zapamiętali na całe życie :)

——————-

Wpis powstał przy współpracy z Kopalnią Soli w Wieliczce oraz hotelem Grand Sal. Pobyt w hotelu Grand Sal, bilety na Trasę Turystyczną i Górniczą oraz umieszczenie dania w jesiennym menu restauracji Grand Sal, są nagrodami w najnowszym konkursie organizowanym na blogu. Więcej informacji na ten temat znajdziecie tutaj.

• Gosi zwanej Delimammą
• Małgosi z Karmelowy.pl
• Kasi, gotującej w Kuchni Bazylii
• Paulinie ze Smakowitego Kąska
• Adzie czarującej Słodkie Przyjemności
• Annie Marii z What’s Cooking
• Martynie z bloga Smakiem Pisany
• Agacie, gotującej Eksperymentalnie
• Agacie, którą znajdziecie na Kulinarnych przygodach Gatity
• Rafałowi prowadzącemu nas przez Smak Miasta
• Agnieszce serwującej Talerz Pokus
• Laurze z Cafe Babilon
• Bernadecie walczącej o Prawo do gotowania z pasją
• Szymonowi, który ma Przepis na Przepis (i równie dobry przepis na odpimpowanie pankejksów)
• oraz Kasi z bloga Gotuj z Kasią

Wrażeń i rewelacyjnych wspomnień mam tyle, że aż trudno to wszystko uporządkować, a tym bardziej opisać. Niemniej spróbujmy :)

Pierwsze o czym trzeba wspomnieć to to jak niezwykle szybko integrują się ze sobą blogerzy. Spotkaliśmy się holu hotelu jako (w większości) grupka nieznajomych, tymczasem kwadrans później w busie, byliśmy już niezłymi znajomymi. Chyba po prostu po raz kolejny sprawdza się stara prawda o tym, że nic nie łączy tak jak jedzenie i wspólna pasja. A jeśli już ta wspólną pasją jest jedzenie, to chyba sami wiecie :)

Cookletowa ekipa doskonale wiedział, że blogerzy kulinarni poza kuchnią najlepiej czują się w restauracjach dlatego oczywiście nasze spotkanie zaczęło się od jedzenia. I to nie byle jakiego, bo szef kuchni we wrocławskim Nigdy nie zapomnę zaserwował nam wspaniałą ucztę. Sam przyznał, że trochę bał się tylu blogerów uzbrojonych w aparaty, oblegających jego restauracje. Jak się okazało zupełnie nie miał czego się obawiać bo zaserwowane przez niego jedzenie obroniło się samo.

 

Później udowodniliśmy, że podczas Weekendu ze Smakiem nic nie jest niemożliwe! Zobaczyć cały Wrocław w pół godziny? Jak? Oczywiście z góry. Z naszym ulubionym Panem Rajdowcem pojechaliśmy pod Sky Tower, a chwilę później wprost na 50 piętro, skąd rozciąga się zapierający dech w piersiach widok na całe miasto i jeszcze kawałek dalej :)

Nawet na moment nie zwalnialiśmy tempa. Z nieba przenieśliśmy się do podziemi, a dokładniej do piwnicy Art Hotelu, gdzie mogliśmy zwiedzić tamtejszą kuchnię oraz porozmawiać z szefem kuchni.

Następnym punktem programu było spotkanie z Robertem Makłowiczem oraz Piotrem Bikontem. Było o kuchni regionalnej i o tym dlaczego warto być szafiarką – czyli wesoło i jednocześnie rzeczowo :)

Zarówno my jak i Panowie Bikont i Makłowicz strasznie się rozgadaliśmy i moglibyśmy ciągnąć tę rozmowę dalej, gdyby nie to, że wzywał nas Browar Mieszczański, gdzie czekały na nas wszystkie możliwe rodzaje piwa, przy których mogliśmy jeszcze bardziej ugruntować naszą znajomość ;)

Chociaż niektórzy ugruntowywali znajomość aż do wschodu słońca (a nawet jeszcze chwilę dłużej) to i tak wszyscy wcześnie rano karnie stawiliśmy się Studiu Kulinarnym Piotra Kucharskiego, gdzie w końcu dopuszczono nas do garów. Piotr i jego ekipa przeprowadzili nas przez tajniki kuchni słowackiej, sous-vide oraz grillowania, a na koniec zaserwowali nam obłędny deser.

Na dodatek z niezwykłą cierpliwością odpowiadali na wszystkie pytania „a po co?” ,”a na co?” i z zaskakującą wyrozumiałością podeszli do chmary blogerów biegających wszędzie z aparatami i muszących mieć zdjęcie absolutnie wszystkiego ;)

Niestety nie udało nam się skończyć tej wielkiej uczty, którą przygotowaliśmy (z resztą nie bylibyśmy w stanie, bo nikt nie powstrzymywał nas przed podjadaniem w trakcie gotowania;)). Wszyscy bardzo szybko uciekliśmy na wrocławski rynek, bo tam już na dobre rozkręcał się pyszny festiwal Europa na Widelcu.

Atrakcji co nie miara w tym niespotykana okazja żeby w jednym miejscu spróbować pysznych dań z najróżniejszych regionów Europy. A po południu Weekend ze Smakiem przejął wielką scenę na rynku. A tak dokładniej to ja, Ada, Deli oraz Agnieszka czarowałyśmy pyszności z truskawek i szparagów. Podobno wyszło bardzo smacznie – same nie miałyśmy okazji spróbować końcowego efektu, bo wszystkie porcje poszły w tłum :)

Z Rynku nogi poniosły nas do Cookletowej kwatery głównej, gdzie najpierw głowiliśmy się nad meandrami zdrowego żywienia, a potem zdrowo żywiliśmy się pysznym sushi :)

Po tak intensywnym dniu nie odpuściliśmy sobie, bo przed nami była równie intensywna noc. Zgodnie z zapowiedziami, dusza hulała, bo czuła, że piekła nie ma :)

Chociaż to okropne wszystko co dobre szybko się kończy. Tym razem skończyło się zatrważająco szybko, bo weekend przeleciał w oka mgnieniu. Ale świadczy to tylko o tym, jak cudowny był Weekend ze Smakiem. Chociaż robiłam to już kilka razy, to z tego miejsca chciałabym nisko ukłonić się Cooklet Teamowi i ogromnie podziękować im za zaproszenie, za to że tryskali energią, byli nieustannie HAPPIE i sprawili, że te kilka dni po prostu nie mogło być lepsze. Było cudownie! Mam nadzieję, że spotkamy się za rok :)

Wczoraj, wraz z innymi krakowskimi blogerkami, miałam okazję przekonać się jak wygląda kuchnia tego kraju według właścicieli Koji Sushi oraz Sushi Mastera tej restauracji – Michała Jaworskiego, który wtajemniczył nas w arkana japońskiej kuchni.

 

Tak na dobrą sprawę brakuje mi słów by opisać to co dla nas przygotowano, bo kompletnie się tego nie spodziewałam. A była to prawdziwa japońska uczta. Miałyśmy też sporo czasu by pogawędzić z Michałem, który bajecznie opowiadał o Japonii. Wieczór możnaby zaliczyć do udanych, nawet gdybyśmy poprzestały na tej pogawędce przy zielonej herbacie i zupie miso z tofu i wodorostami. Ale to był dopiero początek.

Na nasz stół wjechały dwa rodzaje malutkich japońskich pierożków Goyza z dwoma farszami – mięsnym i warzywnym.

Tuż za nimi talerze pełne sushi z cudnymi kawałkami łososia oraz japońskim omletem. Aż trudno uwierzyć, że rozbełtane jajka rozlane cienką warstwą na bardzo dużej patelni, a następnie ciasno zwinięte i pokrojone w plasterki mogą smakować tak dobrze. Widocznie Japończycy wiedzą co robią.

 

Dalej było tylko lepiej. Pojawiła się tempura z ryb, warzyw i owoców morza oraz Pad Thai – smażony makaron w sosie ostro-kwaśnym z krewetkami i kurczakiem. Mniej więcej w tym momencie powoli zaczęłyśmy zapominać o japońskim savoir-vivrze ;)

 

Kolejne dania opuszczały kuchnię, a wraz z nimi kolejne buteleczki sake. Kiedy postawiono przed nami kolejne misy pełne sushi (w tym Gunkan Maki obłędną ilością kawioru oraz niezwykle pyszna Uramaki Suzuki z okoniem morskim) na prawdę poczułyśmy czym jest japońska gościnność.

 

W pewnym momencie straciłyśmy nie tylko rachubę czasu, ale także dań jakie się przed nami pojawiały. A co powiecie jeśli napiszę Wam, że na sam koniec postawiono przed nami schabowego? Ale ten różnił się od wszystkich innych schabowych jakie jedliście do tej pory. Katsudon to japońska wariacja na ten temat – podana z jajkiem, ryżem, sałatką z kapusty oraz fantastycznym sosem.

Wieczór miał dwa finały – pierwszym był deser w postaci biszkopcików z nadzieniem ze słodkiej fasoli. Drugim była nauka zwijania sushi pod okiem cierpliwego sushi mastera z Koji, który krok po kroku pokazał nam podstawy tej trudnej sztuki.

Trudno podsumować w kilku słowach ten wieczór, bo był niezwykły, za co chciałabym podziękować zarówno ekipie Koji jak i moim uroczym towarzyszkom :) W każdym razie szukajcie Japonii a razem z nią szukajcie Michała.